Σχετικά με ανάρτηση που έγινε στο esos.gr στις 22/9/2018 της μελέτης που αφορά τις ηλικίες των πανεπιστημιακών δασκάλων στα ελληνικά πανεπιστήμια και το γεγονός ότι το εκπαιδευτικό προσωπικό ηλικίας 50 ετών και άνω αποτελεί το 50%, θα ήθελα να πω τα παρακάτω, καθώς βάση συνειρμών πολλοί εξάγουν το συμπέρασμα ότι αφού είναι μεγάλοι δεν είναι και ικανοί.
Νομίζω ότι το άρθρο θέλει να δείξει την ηλικιακή συμμετοχή στο πανεπιστημιακό προσωπικό με τις ηλικίες γύρω στα 30 να είναι σχεδόν απούσες. Αν αναζητήσουμε όμως αντίστοιχα στοιχεία και σε άλλες υπηρεσίες με μόνιμο προσωπικό, ίσως δούμε την ίδια εικόνα, αφού έχουν μειωθεί σημαντικά οι προσλήψεις.
Το πανεπιστήμιο θα πρέπει να δίνει ευκαιρίες σε νέους και είναι ένας χώρος όπου χρειάζονται νέες ιδέες. Έτσι λοιπόν μια νέα ιδέα είναι να αλλάξουν τα κριτήρια με τα οποία προσλαμβάνουν, ώστε να επιλέγονται πρώτα απ’ όλους οι ικανοί, μέσα σε αυτούς και νέοι.
Αν για παράδειγμα το κριτήριο επιλογής είναι οι πραγματικά πρωτότυπες και πρωτοπόρες δημοσιεύσεις και όχι ο αριθμός τους, που συνήθως εξαρτάται από την πολύχρονη προσπάθεια αλλά και τις κατάλληλες διασυνδέσεις που έχει κάποιος με άλλους ερευνητές, τότε θα έχουν ελπίδα να επιλέγονται και νεότεροι ερευνητές που δεν διαθέτουν συνήθως πολλές δημοσιεύσεις και διασυνδέσεις.
Η απόδοση στην έρευνα δεν εξαρτάται από την ηλικία, αλλά από το πόσο εφησυχάζει κάποιος. Όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να εκδηλώνεται η τάση για εφησυχασμό. Με τις νοοτροπίες που επικρατούν στην Ελλάδα σε ότι αφορά την μονιμότητα, και επειδή κάποιοι έχουν κακά πρότυπα, καθώς περνούν τα πάνδεινα όσο είναι συμβασιούχοι, μόλις μονιμοποιηθούν, ακόμα και σε νεαρή ηλικία, θεωρούν ότι μπορούν να εφησυχάσουν και να αναπαράγουν τις συμπεριφορές των προηγούμενων.
Η φύση της δουλειάς του επιστήμονα-ερευνητή απαιτεί να διαθέτει ανήσυχο πνεύμα και όχι άραγμα, για αυτό και είναι κάτω του μετρίου αυτοί που εφησυχάζουν και αυτή η συμπεριφορά φαίνεται.
Τα ανήσυχα πνεύματα είναι ανήσυχα σε κάθε ηλικία. Είναι άδικο να τσουβαλιάζουμε τις επιδόσεις με βάση την ηλικία, ενώ τα αίτια της ανεπάρκειας κάποιων καθηγητών θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού.
Σε ότι αφορά τον πανεπιστημιακό-διδάσκαλο (διαφοροποίηση απο τον ερευνητή) θα έλεγα ότι κάθε διδάσκαλος, όσο περισσότερο ασπρίζουν τα μαλλιά του/της, τόση περισσότερη σοφία έχει να μοιραστεί με τους μαθητές του. Αυτό σημαίνει ότι η μεγάλη ηλικία λειτουργεί θετικά στην ποιότητα της διδασκαλίας.
Οργανισμοί Συστατικά & Προϊόντα 